پلوتو یکی از سیّارکهای منظومهی شمسی است که زمانی به عنوان سیّارهی نهم محسوب میشد. قدر ظاهری پلوتو حدود ۱۵ است و دیدن آن تنها با تلسکوپهای قوی ممکن است. فاصلهی زیاد آن از خورشید باعث شده که دمای این سیّاره حدود ۲۳۰ درجه زیر صفر باشد. قطر پلوتو 23۰۰ کیلومتر است که این مقدار کمتر از اندازهی ماه است. یک دور گردش آن به دور خورشید ۲۴۸.۴ سال طول میکشد.
کشف پلوتو نیز مانند نپتون با انحرافات مداری اورانوس و نپتون همراه بود. پلوتو پس از بیش از بیست سال تلاش توسّط لاول، پیکرینگ و تامباو در ۱۳ مارس ۱۹۳۰ کشف شد.
مدار پلوتو
مدار پلوتو انحراف از معیار زیادی دارد و فاصلهی آن از خورشید بین ۴.۴۲۵ و ۷.۴ میلیارد کیلومتر است و در حضیض از نپتون نیز به خورشید نزدیکتر میشود. همچنین صفحهی مداری آن ۱۷ درجه نسبت به دایره البروج انحراف دارد که مقدار بسیار زیادی است. این مدار خاص یکی از دلایلی است که دیگر پلوتو جزو سیّارات محسوب نمیشود.
سیّارک یا قمر؟
همچنین زمان گردش پلوتو به دور خورشید ۱.۵ برابر نپتون است و پلوتو با نپتون در رزونانس مداری قرار دارد. فاصلهی مدار پلوتو تا مدار نپتون در کمترین حالت ۴۰۰ میلیون کیلومتر است. این دلیل علاوه بر جرم کوچک و سنگی بودن پلوتو این احتمال را میدهد که پلوتو زمانی یکی از قمرهای نپتون بوده است.
اقمار پلوتو
تا کنون پنج قمر برای پلوتو کشف شده است. مهمترین قمر پلوتو شارون نام دارد که ۱۹۰۰۰ کیلومتر از پلوتو فاصله داشته و حدود ۱۱۸۰ کیلومتر قطر دارد. پلوتو و شارون در قفل گرانشی هستند؛ این بدان معناست که همیشه یک سمت پلوتو به شارون است و یک سمت شارون به پلوتو. وقتی دورهی تناوب وضعی و انتقالی یک قمر با سیّاره برابر باشد چنین اتفاقی رخ میدهد. چهار قمر دیگر ابعاد کوچکتری از شارون دارند.
