سیاره‌ی ناهید ؛ عروس زیبا اما ترسناک منظومه‌ی شمسی!

زهره: رازهای سیاره‌ای که قل زمین نام گرفت!

تصور کنید سیاره‌ای وجود دارد که از نظر اندازه و جرم، بسیار شبیه به زمین ماست؛ اما این شباهت در ظاهر، فریبنده است. در پشت این پرده‌ی زیبا ، جهانی جهنمی نهفته است!! جایی که آسمانش با ابرهای اسیدی پوشیده شده، دما به سطحی غیرقابل تحمل برای حیات می‌رسد و فشار اتمسفر آنچنان است که می‌تواند هر سازه‌ای را در هم بکوبد و خرد کند!!
زهره ، ناهید یا ونوس (Venus) ، با نام الهه عشق و زیبایی رومی، در واقع لقب یکی از خشن‌ترین و اسرارآمیزترین دنیاهای منظومه شمسی را یدک می‌کشد. چرا سیاره‌ای که اینقدر شبیه زمین است، به چنین سرنوشت متفاوتی دچار شده است؟ در این مقاله، سفری خواهیم داشت به اعماق اتمسفر سوزان زهره، به دنبال یافتن پاسخ این پرسش و کشف رازهای این همسایه‌ی اسرارآمیز و در عین حال وحشتناک!

نگاه اجمالی به زهره:

اقوام پیشین ، روی این سیاره نظر داشتند!!

از منظر ساكنين زمين، زهره از هر سياره و حتى ستاره ديگرى درخشان‌تر است.در زمان‌هاى مشخصى از سال، زهره اولين سياره يا جرمی است كه در هنگام غروب در قسمت غربى آسمان مشاهده مى‌شود. در زمان‌هاى ديگر، زهره آخرين سياره يا ستاره‌اى است كه پس از طلوع آفتاب در قسمت شرقى آسمان وجود دارد. هنگامی‌كه زهره در آستانه درخشان‌ترين فاز خود است، در‌نور روز نيز قابل مشاهده مى باشد.
یونانیان و رومیان دوران باستان، جرمى را كه به هنگام روز مشاهده مى كردند، لوسیفر یا ائوسفوروس می نامیدند و جرمى را كه به هنگام غروب در آسمان مى ديدند، هسپروس به معناى ستاره‌ی شامگاهى، نامگذارى كرده بودند. بعدها آن‌ها فهميدند كه اين دوجرم در واقع یک سياره است و آن رابه افتخار الهه عشق و زيبايى ونوس ناميدند.چینی ها نیز ناهید را تایپه Tai-pe یعنی زیبای سفید می‌خوانند و بابلی ها آن را به نام خدای خویش ، ایشتار می‌نامیدند.
در کتب نجوم قدیم که به زبان عربی بودند ، آن‌ها را کوکب های مسائی و صباحی می‌خواندند! یعنی ستارگان شامگاهی و صبحگاهی.

رصد سیاره‌‌ی زهره یا ناهید:

تشخيص دادن زهره كه چندين قرن است به نام «ستاره‌ى صبحگاهى» و «ستاره‌ى شامگاهى» شناخته مى‌شود بسيار آسان است. برخلاف عطارد، زهره را مى توان بدون تداخل با درخشندگى آفتاب مشاهده كرد. در واقع زهره ،درخشان ترين جسم آسمان شب ، پس از خورشید و ماه است. اين رصدهاى ساده فقط اطلاعات اندكى درباره‌ى جوّ و مدار زهره به ما مى دهند.
زهره را مى توان در فاصله‌ى مناسبى از خورشيد ( كه در بيشترين كشيدگى به 4٧ درجه مى رسد) مشاهده كرد زيرا اندازه‌ى مدارش تقريباً دو برابر مدار عطارد است. زهره در بيشترين كشيدگى شرقى‌اش، هنگامى كه «ستارهى شامگاهى» ناميده مى‌شود، پس از غروب آفتاب با ارتفاعى زياد بر فراز افق مغرب مى تابد. زهره در بيشترين كشيدگی غربى‌اش «ستاره‌ى صبحگاهى» ناميده مى‌شود زيرا تقريباً ٣ ساعت پيش از خورشيد طلوع مى‌كند و در هنگام سحرگاه تا ارتفاع زيادى در آسمان مشرق ديده مى‌شود.

زهره در بيشترين درخشندگى‌اش 16 بار پرنورتر از درخشان ترين ستاره‌ى آسمان یعنی شباهنگ است و فقط خورشيد و ماه از آن درخشان ترند و اين درخشندگى چهار علت دارد:
1- زهره نسبتاً بزرگ است. (تقريباً هم اندازه‌ى زمين)
2- به خورشيد نزديک است.
3- به زمين نزديک است.
4- 59 درصد از نورى را كه خورشيد بر آن مى‌تابد، بازتاب مى‌كند. (يعنى ضريب بازتاب آن ٠,٥٩ است)

از درون تلسكوپ‌هاى زمينى تقريباً هيچ عارضه‌اى در زهره ديده نمى‌شود، نه قاره‌اى و نه كوهى. البته اخترشناسان خيلى زود تشخيص دادند كه آنچه مى بينند در واقع سطح زهره نيست و اين سياره بايد در ابرى ضخيم و بى‌شكاف پوشيده شده باشد! اين لايه‌ى ابر هم چنين باعث افزايش ضريب بازتاب زهره مى‌شود. شواهد مستقيم از وجود ابر ضخيم در زهره در قرن نوزدهم ميلادى، هنگامى كه اخترشناسان آن را نزديك مقارنه‌ى درونى اش رصد كردند، به دست آمد. در چنين شرايطى زهره بين زمين و خورشيد قرار مى گيرد. جوّ زهره نور آفتاب را پراكنده مى كند و حلقه اى درخشان پيرامون سياره پديد مى آورد كه در شرايط ديگر ديده نمى شود.

پدیده‌ی گذر زهره (Transit of Venus):

از دیگر جلوه های رصد این سیاره ، گذرِ خورشيدى آن است كه در آن زهره در مقارنه‌ى درونى‌اش درست از جلوی قرص خورشيد مى گذرد. اين رويداد در هر مقارنه‌ى درونى رخ نمى‌دهد چرا که صفحه‌ى مدار زهره نسبت به صفحه‌ى دايرة البروج و همچنین صفحه مداری زمین ، انحراف دارد.
چنین عبوری، نخستین بار ، در تاریخ چهارم دسامبر 1639 میلادی توسط ستاره شناس انگلیسی ژرمیا هاروکس (Jeremiah Horrocks) ، با دقت تمام رصد شد! تا آن زمان، هیچ دانشمندی از وقوع گذر زهره آگاه نبود. آخرین بار قبل از آن، در سال ۱۶۳۱ ، گذر رخ داده بود، اما هیچ‌کس موفق به مشاهده‌اش نشد، چون در آن سال تنها پیش‌بینی‌های ناقصی توسط پدید‌آورنده قانون‌های سیارات، یوهانس کپلر، منتشر شده بود، ولی او زمان دقیق را مشخص نکرده بود! اما ژرمیا هاروکس با محاسبات دستی و ابزارهای ابتدایی در اتاق خانه‌اش در نزدیکی لیورپول، فهمید که گذر بعدی (۱۶۳۹) درست از انگلستان قابل رؤیت خواهد بود و بر اساس پیش‌بینی‌اش، آن را مشاهده کرد. او حتی سایه کوچک زهره را بر قرص خورشید دید و ثبت نمود.
مشاهده او نقطه آغاز درکی تازه از اندازه و مقیاس منظومه شمسی بود. این نخستین بار بود که بشر می‌توانست موقعیت دقیق زهره نسبت به زمین و خورشید را در لحظه‌ای واقعی اندازه بگیرد و از داده‌های زاویه‌ای گذر، برای تخمین فاصله زمین تا خورشید (واحد نجومی) استفاده کند. هدفی که بعدها در گذرهای ۱۷۶۱ و ۱۷۶۹ با دقت بسیار بیشتر دنبال شد.
این رویداد کوچک، ولی تاریخی، هاروکس را به یکی از پدران اخترسنجی مدرن تبدیل کرد، هرچند عمرش تنها ۲۲ سال بود و اندکی پس از آن درگذشت…!
این نکته را باید بدانید که گذر زهره ، پديده‌اى بسيار نادر است. و جالب است بدانید که اين پديده در قرن بيستم ميلادى اصلاً رخ نداد!
گذر زهره معمولاً در زوج هايى با فاصله‌ى ٨ سال و سپس حدودا 105 سال و در تناوب بعدی 121 بعد رخ مى‌دهد! برای اینکه نظم این پدیده و تناوب آن را بهتر متوجه بشوید ، تاریخ گذر های قرن جاری و دو قرن پیش رو با هم بررسی می‌کنیم!
تاريخ گذرهاى قرن بيست و يكم ميلادى ١٨ خرداد ١٣٨٣ و 16 خرداد ١٣٩١ بود. گذر اول : ۸ ژوئن ۲۰۰۴ | گذر دوم : ۶ ژوئن ۲۰۱۲
زوج گذرهاى قرن بعدی یعنی قرن بیست و دوم اما ، گذر اول : 11 دسامبر ٢١١٧ | گذر دوم : 8 دسامبر ٢١٢٥ ميلادى رخ خواهند داد. جفت گذر‌های قرن بیست و سوم نیز در سال های 2247 و 2255 رخ خواهند داد!
چون عطارد به خورشيد بسیار نزديکتر است، گذر خورشيدی آن بيشتر از زهره رخ مى‌دهد. در مورد گذر این سیاره نیز در مقاله مربوط به این سیاره بیشتر بخوانید.

اهله‌ی زهره (Phases of Venus):

مانند ماه که در آسمان اشکال مختلفی به خود می‌گیرد و ما آن را به صورت هلال، نیمه یا بدر می‌بینیم، سیاره زهره نیز دارای اهله است. این پدیده به دلیل موقعیت زهره نسبت به زمین و خورشید رخ می‌دهد. وقتی زهره بین زمین و خورشید قرار می‌گیرد، مقارنه‌درونی رخ می‌دهد و در این حالت ، سمت روشن آن رو به زمین نیست و ما آن را به صورت هلال باریک می‌بینیم. هرچه زهره در مدار خود از زمین دورتر می‌شود و موقعیتش نسبت به خورشید تغییر می‌کند، بخشی از سطح روشن آن که به سمت زمین است، افزایش می‌یابد و ما شاهد اهله مختلفی از جمله تربیع و در نهایت در زمانی که زهره پشت خورشید قرار می‌گیرد، مقارنه خارجی رخ می‌دهد و شاهد قرص کامل (بدر) خواهیم بود. این تغییرات در اهله‌ی زهره، اولین شواهد رصدی مهمی بود که توسط گالیله با استفاده از تلسکوپ مشاهده شد و به نظریه خورشیدمرکزی کوپرنیک قوت بخشید.

قطر ظاهری زهره (Apparent Diameter of Venus):

قطر ظاهری زهره، یعنی اندازه‌ای که زهره از دید ما در آسمان دارد، باید بدانید که این اندازه ، به طور قابل توجهی متغیر است! این تغییر به فاصله زهره از زمین بستگی دارد. زمانی که زهره در نزدیک‌ترین فاصله خود به زمین قرار دارد حدود ۳۸ میلیون کیلومتر در زمان مقارنه درونی ، قطر ظاهری آن بسیار بزرگ‌تر به نظر می‌رسد و می‌تواند به حدود ۶۵ ثانیه قوسی برسد. اما در این حالت، زهره به شکل هلال بسیار باریکی دیده می‌شود که بسیار درخشان است. در مقابل، هنگامی که زهره در دورترین فاصله خود از زمین قرار دارد، یعنی حدود ۲۶۱ میلیون کیلومتر در زمان مقارنه خارجی ، قطر ظاهری آن بسیار کوچک‌تر شده و تنها حدود ۹.۷ ثانیه قوسی خواهد بود و به صورت یک قرص کوچک دیده می‌شود.
این یعنی اینکه زمانی که زهره در فاز هلالی قرار دارد ، درخشنده تر و پرنور تر از زمانی است که در فاز نزدیک به قرص کامل یا بدر قرار دارد!! یعنی قدر سیاره در زمانی که به مقارنه‌ی درونی می رسد و به شکل هلال دیده می‌شود و تنها بخش کوچکی از آن مشخص است ، به مراتب کمتر از زمانی است که به صورت قرص کامل در مقارنه خارجی قرار دارد!!
این تغییرات بزرگ در قطر ظاهری، همراه با تغییرات اهله، مشاهدات گالیله را بسیار شگفت‌انگیز کرده بود.

چرخش زهره به دور خود ، آهسته و معکوس است!!

سیاره‌ی زهره یا ناهید، بسيار آهسته به‌دور خودش مى‌چرخد؛ دوره‌ى تناوب چرخش اين سياره ٢43 روز است، یعنی حتى بيشتر از دوره‌ى تناوب گردش آن به دور خورشيد! از ديد ساكنان فرضى زهره كه بتوانند به هر شكل از ميان ابر غليظ، آسمان را ببينند ستاره‌ها در پهنه‌ى آسمان با سرعت 1.5 درجه در هر روز زمينى حركت مى كنند. در آسمان زمين، ستاره‌ها فاصله‌ى 1.5 درجه اى را در فقط 6 دقيقه مى پيمايند!!
زهره نه تنها آهسته مى چرخد ، بلكه جهت چرخش آن هم عجیب و متفاوت است! بيشتر سياره‌هاى منظومه‌ى شمسى چرخش پيش‌رو دارند. منظور از پيش‌رو حركت «روبه جلو» است وسياره اى كه حركت پيش رو دارد در همان جهتى به دور محورش می چرخد که در مدارش به دور خورشید می‌گردد.
از روی سیاره‌ای که حرکت پیش رو دارد مانند زمین ، خورشید و ستاره ها از مشرق طلوع می‌کنند و در مغرب غروب می‌کنند.
زهره در این میان استثناء محسوب می‌شود چرا که چرخش پس‌رو دارد. یعنی جهت چرخش آن به دور محورش در خلاف جهتی است که در مدارش به دور خورشید می‌گردد. این یعنی برای رصدگری که روی زهره ایستاده و می‌تواند از میان ابرهای ضخیم آن آسمان را ببیند ، خورشید و ستاره ها از مغرب طلوع می‌کنند و در مشرق غروب می‌کنند!!

سطح و جو سیاره:

گرچه زهره خواهر دوقلوى زمين است اما شرايط سطح آن با زمين تفاوت‌هاى بسيار زيادى دارد. سياره شناسان مشكلات زيادى براى شناسايى شرايط سطح اين سياره داشتند به اين دليل كه جو زهره هميشه با لايه اى بسيار ضخيم از ابر اسيد سولفوريک پوشيده شده است. آنها براى شناخت اين سياره از رادار، تجهيزات راديويى ستاره شناسى و كاوشگر هاى فضايى استفاده مى كنند. تاهمين اواخر، بيشتر دانش سياره شناسان از زهره توسط رادارهاى مشاهده گر زمينى، كاوشگرهاى ونرای جماهير شوروى وكاوشگر هاى پايونير ايالات متحده به دست آمده بود. در سال ١٩٩٠، كاوشگر ماژلان٣ ايالات متحده گردش خود به دور زهره را آغاز كرد و توسط رادار از سطح اين سياره نقشه هايى تهيه نمود.
سطح زهره بسيار داغ و بسيار خشک است. به دليل دماى بسيار زياد، وجود آب مايع در سطح آن غير ممكن است. سطح اين سياره پوشيده از منطقه هاى گوناگونى شامل سطوح مسطح، كوهستان، دره و شيار است. حدود 65 درصد از سياره را دشت‌هاى صاف ومسطح پوشانده است. در اين دشت‌ها هزاران دهانه آتشفشان با قطر هاى مختلف از ٠/٨ تا ٢٢٠ كيلومتر وجود دارد! شش منطقه كوهستانى ، ٣٥ درصد از سطح سياره را به خود اختصاص داده‌اند.
ارتفاع يكى از اين كوهستان‌ها به نام مكسول كه در منطقه ايشتارترا قرار گرفته است ، ١١/٣ كيلومتر و طول آن حدود ٨٧٠ كيلومتر مى باشد! یعنی چیزی حدود بیش از 2500 متر مرتفع تر از قله اورست!! قله مسکول بلند ترين منطقه بر روى زهره است. در منطقه اى به نام بتارجیو ، دره اى به عمق 1 کیلومتر وجود دارد.
چاله هايى نيز در سطح زهره به دليل برخورد سنگ‌هاى آسمانى با سياره وجود دارند. ماه، مريخ و عطارد با چنين چاله هايى يوشيده شده اند ولى تعداد چاله ها بر روى زهره به طور قابل توجهى اندک است. از كمياب بودن اين چاله‌ها برروى زهره، سياره شناسان چنين استنتاج نموده اند كه عمر سطح فعلى سياره زهره كمتراز ١ ميليارد سال است مناطقى برروى زهره وجود دارند كه به هیچ چيز بر روى زمين شبيه نيست. براى مثال تاج‌هايى حلقه مانندبا قطر هاى مختلف (بين ١٥٥ تا ٥٨٠ كيلومتر) كه دانشمندان تصور مى كنند اين تاج‌ها در اثر خروج مواد مذاب از دل اين سياره شكل مى گيرند.
ساختار درونی این سیاره نیز بسیار مشابه با سیاره‌ی زمین است.

جو زهره ازبقيه سيارات منظومه شمسى متراكم تر است. به طور عمده اين جو شامل دى اكسيد كربن، مقدار كمى نيتروژن و بخار آب مى باشد. مقادير بسيار اندكى آرگون، مونوكسيد كربن، نئون و دى اكسيد گوگرد نيز در آن رديابى شده است. فشار جوى در زهره ٩١٢٢ كيلو پاسكال تخمين زده مى شود! اين مقدار ، بیش از ٩٠ برابر فشار جوى درزمين (معادل ١٠١ كيلو پاسكال) است!!

دما و اثر گلخانه‌ای در جو سیاره‌ی زهره: ( The Greenhouse Effect)

دماى لايه هاى بالايى جو زهره به طور ميانگين ١٣ درجه سانتيگراد مى باشد، در حالی‌كه دماى سطح اين سياره به 465 درجه سانتيگراد مى‌رسد. زهره داغ ترين سياره منظومه شمسى و داغ تر از اغلب كوره‌ها است!
گياهان و جانداران زمينى به دليل دماى بسيار زياد زهره نمى توانند به حيات در اين سياره ادامه دهند. دانشمندان هنوز هيچ گونه اى از حيات را بر روى اين سياره كشف ننموده و ترديد دارند كه نوعى از آن در آينده پيدا شود.
بيشتر دانشمندان بر اين باورند كه دماى شديد سطح زهره به دليل تأثيرات پديده‌ی گلخانه‌اى است. يک گلخانه به پرتوهاى پرانرژى خورشيد اجازه ورود مى دهد ولى ازخروج گرما جلوگيرى مى كند. ابرهاى ضخيم واتمسفر غليظ زهره نيزبه همين شكل عمل مى كنند. پرتوهاى تابناک خورشيد به درون جو سياره راه پيدامى كنند اما انبوه قطرات بسيار ريز اسيدسولفوریک و مقادير زياد دى اكسيد كربن در ابر هاى زهره، به نظر مانند تله اى، بيشتر انرژى خورشيد را در سطح سياره محبوس كرده اند.
البته این نکته را نباید فراموش کرد که زهره ، نسبت به زمین ، بسیار نزدیکتر است به خورشید! و طبیعتا گرمای بسیار بیشتری را جذب می‌کند اما متاسفانه به خاطر وجود جو ضخیم گلخانه ای ، امکان بازتاب و نشر این انرژی را از خود ، ندارد و در گرمای خود حبس شده است!!

پرواز‌هایی به زهره:

زهره نخستین سیاره‌ای بود که توسط یک فضاپیمای درحال عبور ، مورد مشاهده قرار گرفت. فضاپیمای بدون سرنشین مارینر 2 ایالات متحده در 14 دسامبر 1962 از فاصله 34760 کیلومتری این سیاره عبور نموده و موفق به اندازه‌گیری شرایط مختلف سطح و اطراف سیاره گردید. برای مثال به کمک تجهیزات خاصی که در فضاپیما وجود دارد داشت ، دمای شدید سیاره اندازه گیری شد.
دوفضاپيماى بدون سرنشين شوروى نيز درسال 1966 به كاوش در زهره پرداختند. ونرا ٢ در ٢٧ فوريه از ٢4/000 كيلومترى زهره عبور كرد و ونرا 3 در اول مارس با اتمام ماموريت خو دبه درون سياره سقوط نمود.
در اكتبر ١٩67 ، از دو كشور ايالات متحده و شوروى فضاپيما‌‌هايى به زهره فرستاده شد. ونرا4، فضاپيماى شوروى، كپسول تجهيزات را توسط چتر به داخل جو سياره انداخت. مارينر5 ، فضاپيماى ايالات متحده، از ٣،٩٩٠ كيلومترى سياره عبور نمود و پارامتر های بسیاری را از جو زهره ، اندازه گیری و بررسی کرد. هر دو فضاپيما وجود مقادير زيادى دى اكسيد كربن درجو سياره را گزارش كردند. در 15 دسامبر ١٩٧٠، ونرا٧، فضاپيماى شوروى، بر روى زهره فرود آمد. در 5 فوريه ١٩٧4 ، ايالات متحده كاوشگر سياره اى خود، مارينر ١٠ رابه نزديكى اين سياره فرستاد. اين كاوشگر براى نخستين بار تصاويرى كه در فاصله نزديک از زهره تهيه نمود رابه زمين ارسال كرد.
در ٢٢ اكتبر ١٩٧٥، فضاپيماى بدون سرنشين شوروى به نام ونرا ٩ برروى زهره فرود آمده و اولين تصاوير از سطح سياره را تهيه نمود. سه روز بعد فضاپيماى بعدى شوروى يعنى ونرا ١٠ به زهره رسيد. اين فضاپيما تصاويرى ازسطح زهره تهيه كرد، فشار جوى سياره را اندازه‌گيرى نمود و تركيب بندى سنگ‌هاى سطح سياره رامشخص كرد.
چهار فضاپيماى بدون سرنشين در دسامبر سال ١٩٧٨، به زهره رسيدند. فضاپیماى ايالات متحده به نام پايونير ونوس ١ ، گردش خود به دور زهره را در 4 دسامبر آغاز كرد. اين فضاپيما تصاوير رادارى از زهره رابراى ما ارسال نمود، از سطح سياره نقشه اى تهيه كرد و دماى ابرهاى بالاى سياره را اندازه گرفت. در نهم دسامبر، پايونير ونوس٢ وارد جو زهره شده و چگالى و تركيب بندى شيميايى آن رااندازه‌گيرى كرد. در ٢١ دسامبر، ونرا١٢، فضاپيماى شوروى، دراين سياره فرود آمد. چهار روز بعد ونرا 1١ نيز به ونرا ١٢ پيوست. هر دوى آنها اطلاعاتى در موردلايه هاى پايينى جو زهره ارسال نمودند.
دوفضاپيماى ديگر نيز از شوروى درسال ١٩٨٢ بر سطح زهره فرود آمدند. ونرا١٣، دريكم مارس و ونرا14، در پنجم همان ماه. هر دوى آنها ضمن ارسال تصاوير به دست آمده، به آناليز نمونه هاى خاک اين سياره نيز پرداختند.
در اوايل اكتبر ١٩٨٣، دوفضاپيماى ديگر شوروى به كمک رادار از قسمت‌هاى شمالى زهره نقشه بردارى كردند. ونرا 15 و ونرا16 كار نقشه‌بردارى خود رادر سال ١٩٨4 به اتمام رساندند. هر دوى آنها تصاوير شفاف و واضحى از سطح زهره تهيه كردند.
فضاپيماى ماژلان ايالات متحده گردش خود به دور سياره را در ١٠ اوت ١٩٩٠ آغاز نمود. در تصاوير رادارى به دست آمده توسط ماژلان، اجرام يا بخش‌هاى كوچک به وسعت ١٠٠ متر نيز قابل تفكیک مى‌باشند.

جمع بندی:

دانستیم که زهره، دومین سیاره از خورشید و نزدیک‌ترین همسایه‌ی زمین، چهره‌ای دوگانه دارد: از دور زیباترین و درخشان‌ترین جسم آسمان شب است، اما از نزدیک، جهانی خشن و سوزان با فشاری خردکننده در انتظار است. جو غلیظ آن، که سرشار از دی‌اکسید کربن و پوشیده از ابرهای اسید سولفوریک است، اثر گلخانه‌ای شدیدی پدید آورده که دمای سطح را به حدود ۴۶۰ درجه سانتی‌گراد می‌رساند یعنی داغ‌تر از هر سیاره‌ی دیگر منظومه‌ی شمسی.
زهره برخلاف بیشتر سیارات، به‌صورت وارونه می‌چرخد؛ یعنی خورشید در آسمانش از غرب طلوع و در شرق غروب می‌کند. سطح آن زیر لایه‌ای از ابرهای دائمی پنهان است و تنها با کاوشگرها آشکار شده است.
ماموریت‌هایی چون مارینر ۵ آمریکایی و ونرای روسی نشان دادند که این سیاره نه قمری دارد، نه میدان مغناطیسی نیرومند، و در آن بارانی از اسید سولفوریک فرو می‌ریزد.

با وجود این دوزخ زیبا، زهره تصویری ارزشمند از آینده‌ی محتمل زمین در اثر گرمایش بیش‌از‌حد ارائه می‌دهد و مطالعه‌اش به اخترشناسان می‌آموزد که تعادل ظریف زندگی و آب‌وهوا تا چه اندازه شکننده است!

منابع از کتب :
شناخت عالم نوشته راجر آفریدمن و ویلیام کافمن – اطلس منظومه شمسی نوشته پاتریک مور و گری هانت – نجوم به زبان ساده نوشته مایر دگانی و گزیده مقالاتی از دانشنامه ناسا